Je mag wel wat meer begrip hebben,” laat ik de arts van dochterlief weten, “het is niet niks wat er 13 jaar geleden met ons meisje is gebeurd. Dat triggert nu nog.”
Dochter heeft afgelopen weken vrijwel dagelijks één of meer kleine aanvalletjes. Het zijn weer andere aanvalletjes dan de eerdere die we bij haar gezien hebben. Volgens de neuroloog, die we spraken in november, is het geen epilepsie. “Maar”, voegde ze er enkele weken later aan toe, “als jullie vermoeden dat het wel zo is, dan mogen jullie de medicatie wel wat ophogen.”
De epilepsie die dochter heeft, is voor de artsen niet erg spannend. Ze komt voort uit het litteken en met de medicatie zijn de grote aanvallen vrij goed onder controle. Af en toe piept er een kleintje tussendoor, maar zolang deze niet vaker komen dan 2x in de week is het niet nodig om de medicatie aan te passen.
Nu de dagelijkse aanvalletjes echter geen epilepsie zijn (tenzij we het anders inschatten) weten we even niet goed wat te doen.
Dochterlief is bang. Ze is ongerust en rapporteert gekke gevoelens in haar hoofd. Ze denkt dat er eigenlijk wel weer een tumor aan het groeien is.
Dus we regelen tegen de klippen op een eerdere MRI en weten de kennismaking met de nieuwe neuroloog te vervroegen. Dochter bevraag ik na iedere aanval stelselmatig hoe de aanval deze keer voelde en naast de eerdere grote en kleine variant, hebben we nu ook een mini, een minimini en een minimininacht.
We zitten in een vicieuze cirkel van angst.
Die angst bedwing ik voor mezelf door te categoriseren en scherp te blijven.
Dat is helpend. Overdag in elk geval.
‘s Nachts word ik regelmatig naar adem snakkend wakker en slaap dan onrustig dromend verder.
Vanochtend vroeg vond ik mezelf dan ook, nog half slapend, al druk in gesprek met de arts. “Heb toch wat meer begrip!”
Toen ik meer wakker werd, besefte ik dat ik het eigenlijk tegen mezelf had. Tegen die koele arts in mij. De arts die niet stil staat bij emoties en scherp kijkt naar de feiten. Die me helpt de angst kleiner te maken.
Maar het is nu eenmaal niet niks wat ons meisje en daardoor ook ons is overkomen. Natuurlijk maakt dat angstig. Daar mag ik best wat meer ruimte en begrip voor hebben.
En zo komt het dat ik nu zoek naar de compassie-volle Boeddha in mij.
