Wonderen bestaan
Samen op dezelfde missie, elk op onze eigen manier, maar toch gelijk.
2018
Begin september 2018 gaven we onze allereerste lezing over Levend Verlies. Op dat moment kenden we elkaar nog geen drie maanden. En toch voelde het meteen goed: we deelden dezelfde visie, stelden vergelijkbare eisen aan de inhoud en vulden elkaar tijdens de voorbereiding én op de avond zelf moeiteloos aan.
Onze ontmoeting vond plaats op het Inspiratiefestival in Amersfoort, eind juni. We stonden met onze kramen schuin tegenover elkaar en raakten al snel in gesprek. Wat begon als een plezierige kennismaking, kreeg onverwachts diepgang toen het onderwerp Levend Verlies ter sprake kwam. Los van elkaar waren we al intensief met dit thema bezig – en allebei zochten we naar manieren om het onder de aandacht te brengen. De kans dat je op precies dat moment iemand ontmoet met exact dezelfde drive en passie? Die is klein. En toch gebeurde het.
Slechts twee weken later spraken we opnieuw af. De klik was er nog steeds, en we besloten ervoor te gaan. Onze eerste lezing was het begin van een inspirerende samenwerking die tot op de dag van vandaag voortduurt.


Meer over Verena van der Laan
In 2006 werden mijn man en ik de trotse ouders van een prachtige dochter; een gezond meisje met een lief, eigenwijs karakter.
Zes jaar later, in 2012, veranderde ons leven drastisch toen zij door niet-aangeboren hersenletsel (NAH) levenslang beperkt raakte. Vanaf dat moment voelde ons leven als een achtbaan die maar doorging, met intense hoogtepunten en diepe dalen.
In 2016 deed ik, in samenwerking met de BOSK, onderzoek naar chronische rouw bij ouders van een kind met een beperking. Tijdens dat traject kwam ik in aanraking met het begrip levend verlies. Die term raakte me diep, omdat het perfect aansloot bij mijn eigen ervaringen. Ik wist meteen: hier wil ik iets mee doen.
Wat me opviel, is dat veel mensen niet weten dat levend verlies een levenslang proces is. Als ouder kun je de beperking of aandoening van je kind accepteren, en toch blijft het verdriet. Dat verdriet betekent niet dat je het ‘nog steeds geen plekje hebt gegeven’. Hulpverleners interpreteren het gedrag van ouders soms onterecht als weerstand tegen behandeling, terwijl die ouders in werkelijkheid vooral bezig zijn met overleven; met het voortdurend in de lucht houden van alle ballen.
Ik vind het belangrijk dat ouders beseffen dat de pijn en het verdriet die ze voelen horen bij levend verlies, en dat die gevoelens volkomen normaal zijn binnen dit proces. Tegelijkertijd hoop ik dat ook behandelaars zich realiseren dat deze gevoelens kunnen leiden tot emotionele, soms heftige reacties van ouders; niet omdat het lastige mensen zijn, maar omdat ze worstelen met een intens proces. Mijn wens is dat er meer begrip en erkenning komt voor deze vorm van rouw. Dat naasten en hulpverleners meer inzicht krijgen, zodat ze ouders beter kunnen steunen. En dat ouders hun levend verlies meer kunnen omarmen en accepteren, zodat ze niet alleen overleven, maar opnieuw een leven kunnen opbouwen.
Naast ervaringsdeskundige ouder ben ik psycholoog en Gestaltcoach. Met daarnaast 23 jaar ervaring als docent psychologie — waarvan de laatste 16 jaar bij de opleiding Toegepaste Psychologie aan de Hogeschool van Amsterdam — kan ik al mijn kennis en ervaringen samenbrengen in de bijeenkomsten die we organiseren. De ouder in mij voelt haarscherp aan wat andere ouders doormaken en nodig hebben. De professional in mij zorgt voor de theoretische verdieping en het overzicht. Een vruchtbare combinatie, die bijdraagt aan steun, herkenning en inzicht.

Meer over Alma Linnenbank
Als kind ben ik opgegroeid met levend verlies.
Mijn broertje had jeugdreuma, een aandoening waardoor hij uiteindelijk in een rolstoel belandde. Als grote zus heb ik dit erg bewust meegemaakt en had ik het daar zelf uiteraard ook weleens moeilijk mee.
Hierdoor is mijn droom ontstaan om kinderfysiotherapeut te worden én haptonoom. Ik ging vaak mee met de therapie van mijn broertje en zag dat hulpverleners liefde voor hun vak hadden en dat er veel aandacht was voor de lichamelijke klachten. Jaren later toen ik zelf als kinderfysiotherapeut werkzaam was, vroeg ik me steeds vaker af waar de liefde en aandacht was voor alle zaken eromheen. Niet alleen de kinderen hebben aandacht nodig, maar ook de ouders en broertjes & zusjes. Want het is nogal wat als een lid uit het gezin ziek wordt/is. Daarnaast begon ik me te verbazen over de manier waarop mijn (para)medische collega’s communiceerden met de ouders. Werd er dan geen rekening gehouden met de gevoelens die hier altijd mee spelen?
Vanuit die vraag is mijn missie ontstaan. Hulp bieden, informatie geven, begeleiding geven, begrip kweken, bij zowel zorgouders, hun omgeving als ook hulpverleners.
Sinds eind 2021 kan ik nog een ervaring in mijn rugzak toevoegen. Ik ben namelijk volledig onverwacht ook zorgouder geworden. Mijn zoon van 11 bleek een hersencyste te hebben, met een operatie tot gevolg. Helaas kreeg hij een complicatie, een bloeding, en was een tweede, veel zwaardere operatie nodig. Wat ik als ouder in die tijd ervaarde was precies wat ik altijd aan zorgouders vertelde, de wanhoop, het verdriet, de boosheid, als ook kracht en vooral liefde, alles was er. Een rollercoaster is er niets bij…. Door deze ervaring kan ik zorgouders nog beter begrijpen en hen nog meer bijstaan in dit proces. Zo haal ik weer kracht uit deze zware periode.
Mijn levend verlies leeft nog met vlagen op, want ook al gaat het met mijn zoon nu goed, hij heeft wel blijvende beperkingen in zijn dagelijks leven.
Door mijn ervaring als zorgouder en brusje kan ik me goed inleven in de gezinnen die te maken hebben met levend verlies. Als hulpverlener kan ik me frustraties die er soms zijn over de hulpverlening goed voorstellen en zie ik de gemiste kansen van deze hulpverleners. Als haptonoom (met als specialisatie ‘bewegen rondom verlies’) ben ik in staat verbinding te creëren en kan ik werken aan en met de emoties die bij deze vorm van rouw horen.
Kortom mijn rugzak is vol met Levend Verlies als ervaringsdeskundige en als professional. Ik zet dit alles met liefde in om zorgouders en het hele systeem eromheen te helpen en begeleiden.
